Bu kısacık kaçamağın faydası, iki günlük de olsa üzerimde bir "yolda olma durumu" yaratmasıydı: Varılacak bir yer vardı, ulaşılacak kişiler vardı, menziller ve her menzilde değişen insanlar, değişen iklimler ve manzaralar vardı. Yolda olma durumunu seviyorum, mümkünse uzak-yakın bir yerlere kaçıyorum. Leyleği de havada gördük ya, artık huzur görmez bedenim...:))
Başka bir "Yol"cu, bana varmak üzere şu anda; Sarman Zonguldak'tan geliyor. Çoğumuzdan iyi gezer, hayatı çoğumuzdan verimli yaşar. Biz burada asfalt-beton arasında gün harcarken bakarsınız ki yine bir çok ilki doldurmuş kendi yaşamına. Gelir şimdi, iki gün alır aklımı dünyalık duruşlarımdan, işimden ayırır beni, eskilerden ve yapılacak rotalardan, motor yolculuklarından konuşuruz; bir de yaptığımız ve yapacağımız "yol"lardan...
